ΕΝΑ ΜΠΑΟΥΛΟ ΟΝΕΙΡΑ

ΜΕ ΕΝΑ ΜΠΑΟΥΛΟ ΟΝΕΙΡΑ ΜΟΛΥΒΙ ΚΑΙ ΧΑΡΤΙ
ΕΚΑΝΑ ΚΙ ΕΓΩ 2 ΒΗΜΑΤΑ ΩΣΑΝ ΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ.
ΛΕΞΕΙΣ ΠΟΛΛΕΣ ΚΑΙ ΡΗΜΑΤΑ ΔΑΣΙΕΣ ΚΑΙ ΨΙΛΕΣ
ΜΕΣ'ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΑ ΧΑΡΑΚΩΜΑΤΑ ΜΟΥ ΔΙΝΟΥΝ ΕΝΤΟΛΕΣ.

ΚΡΑΥΓΕΣ ΚΑΙ ΔΑΚΡΥΑ ΠΟΥ ΛΙΩΣΑΝΕ ΚΑΙ ΓΙΝΑΝΕ ΕΛΠΙΔΑ
ΣΚΟΤΑΔΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΠΟΥ ΣΚΙΣΤΗΚΑΝ ΑΠΟ ΘΕΟΥ ΛΕΠΙΔΑ.
ΚΙ ΟΤΑΝ ΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΓΙΝΑΝ ΠΟΛΛΑ ΠΟΛΛΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΙΚΟΝΕΣ
ΕΦΤΑΣΑ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΠΗΓΑΙΝΑ ΚΙ ΑΝΤΑΜΩΣΑ ΓΟΡΓΟΝΕΣ.

ΚΟΡΜΙΑ ΦΙΓΟΥΡΕΣ ΟΜΟΡΦΕΣ ΚΙ ΑΕΡΙΝΟΙ ΧΟΡΟΙ
ΜΕΣ΄ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ ΤΑ ΕΓΚΑΤΑ ΦΩΛΙΑΖΕΙ Η ΑΠΕΙΛΗ.
ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΤΡΩΕΙ ΟΝΕΙΡΑ ΜΟΛΥΒΙ ΚΑΙ ΧΑΡΤΙ
ΦΩΛΙΑΖΕΙ ΤΩΡΑ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΛΙΩΝΕΙ ΤΟ ΚΟΡΜΙ.

ΨΑΧΝΩ ΝΑ ΒΡΩ ΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΝΑ ΦΥΓΩ
ΓΡΑΦΩ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΚΙ ΑΚΟΜΑ ΝΑ ΞΕΦΥΓΩ
ΕΡΩΤΑ ΕΛΑ ΠΑΡΕ ΜΕ ΒΑΛΕ ΜΕ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΣΟΥ
ΔΙΝΩ ΕΝΑ ΜΠΑΟΥΛΟ ΟΝΕΙΡΑ ΚΙ ΟΤΙ ΠΟΘΕΙΣ ΔΙΚΑ ΣΟΥ.


Ξεριζώνω την καρδιά μου και την βάζω δεξιά να την χάσουν τα σπαθιά τους και τα βέλη μακριά...

ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟ ΟΚΤΩ

ΔΕΝ ΕΧΩ ΦΙΛΟΥΣ ΔΕΝ ΕΧΩ ΜΠΟΝΟΥΣ
ΑΠ’ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΓΥΡΩ ΜΟΥ ΔΕΧΟΜΑΙ ΠΟΝΟΥΣ
ΟΛΟ ΧΤΥΠΗΜΑΤΑ ΓΕΜΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ
ΚΑΝΟΥΝ ΑΦΟΡΗΤΗ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΝΕ Η ΖΩΗ ΜΟΥ.

ΤΡΕΧΩ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ , ΣΤΟΥΣ ΥΠΟΝΟΜΟΥΣ
ΜΕΣ’ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΤΑ ΕΓΚΑΤΑ ΠΟΥ ΚΡΥΒΟΥΝ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΟΥΣ
ΟΛΟ ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ Ο ΟΥΡΑΝΟΣ , ΣΤΟΥΣ ΤΟΙΧΟΥΣ ΤΑ ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ
ΚΙ Ο ΗΛΙΟΣ ΠΑΝΩ ΨΗΛΑ ΝΑ ΚΑΕΙ, ΖΕΣΤΟ ΤΟ ΑΙΜΑ ΜΟΥ ΝΑ ΡΕΕΙ.

ΠΟΛΕΜΟΣ, ΑΝΕΜΟΣ ΠΟΥ ΠΝΕΕΙ ΣΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΣΟΥ
ΧΙΛΙΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ, ΨΕΜΑΤΑ, ΤΑΪΖΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΟΥ
ΕΙΝΑΙ Η ΜΑΝΑ ΠΟΥ ΣΕ ΝΟΙΑΖΕΤΑΙ, ΜΑΚΡΑΙΝΕΙ ΤΗΝ ΖΩΗ ΣΟΥ
ΕΙΝΑΙ Η ΠΟΡΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΝΟΙΞΕ, Η ΠΟΡΤΑ ΤΗΣ ΑΒΥΣΣΟΥ.

ΠΕΣ ΜΟΥ ΤΟ ΝΑΙ, ΠΕΣ ΤΟ ΣΤΑ ΨΕΜΑΤΑ, ΑΛΛΑΖΕΙ Η ΜΟΡΦΗ ΣΟΥ
ΟΛΑ ΤΡΙΓΥΡΩ ΑΨΥΧΑ ΣΤΟΛΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΖΩΗ ΣΟΥ.
ΘΕΛΩ ΝΑ ΦΥΓΩ ΝΑ ΧΑΘΩ, ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΑΣ ΞΕΧΑΣΩ
ΒΑΖΩ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟ 8, ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΤΑ ΧΑΣΩ.


Ξεριζώνω την καρδιά μου και την βάζω δεξιά να την χάσουν τα σπαθιά τους και τα βέλη μακριά...

ΨΥΧΗ ΜΟΥ

ΑΧ ΒΡΕ ΖΩΗ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ ΓΙΑ‘ΣΕΝΑ
ΚΑΠΝΟΙ, ΠΟΤΑ ΚΑΙ ΘΟΡΥΒΟΙ
ΚΙ ΥΣΤΕΡΑ ΠΑΛΙ ΣΠΙΤΙΑ ΜΑΣ
ΣΑΝ ΤΟ ΜΗΔΕΝ ΣΑΝ ΤΟΝ ΚΑΝΕΝΑ.

ΚΡΥΦΕΣ ΜΑΤΙΕΣ ΠΟΥ ΕΣΒΗΣΑΝ
ΜΙΚΡΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ ΤΟΥ ΙΟΥΔΑ
ΛΙΓΕΣ ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ ΞΕΦΥΓΑΝ
ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ ΕΙΔΑ.

ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΝΥΧΤΑ ΔΑΚΡΥΑ
ΜΕΣ’ ΤΗΝ ΣΙΩΠΗ ΜΟΥ ΕΝΟΧΕΣ
ΜΕΣ’ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΑΠΝΟΙΑ
ΚΙ ΥΣΤΕΡΑ ΘΑΛΑΣΣΑ KAI ΒΡΟΝΤΕΣ.

ΕΝΑ ΚΟΡΜΙ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ
ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΥΛΗ Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ
ΕΛΑ ΒΡΟΧΗ ΚΑΙ ΞΕΠΛΥΝΕ
ΤΑ ΛΑΘΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ.


Ξεριζώνω την καρδιά μου και την βάζω δεξιά να την χάσουν τα σπαθιά τους και τα βέλη μακριά...

ΟΙ ΘΕΟΙ ΚΑΙ ΤΟ ΛΙΟΝΤΑΡΙ

ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ  Τ' ΑΠΟΦΑΓΙΑ

ΔΕΝ ΤΑ ΤΡΩΝΕ ΟΙ ΘΕΟΙ

ΚΙ ΑΣ ΠΑΛΕΥΩ ΣΑΝ ΛΙΟΝΤΑΡΙ

ΜΕ ΠΛΗΓΩΝΟΥΝ  ΟΙ ΘΝΗΤΟΙ. 

ΜΟΙΡΕΣ, ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΕΦΙΑΛΤΕΣ

Μ' ΑΓΚΑΛΙΑΖΟΥΝ  ΣΑΝ ΠΑΙΔΙ

ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ ΜΕΣ' ΤΑ ΛΑΓΚΑΔΙΑ

ΚΑΙ ΜΟΥ ΓΡΑΦΟΥΝ  ΔΙΑΔΡΟΜΗ. 

ΤΗΣ ΖΩΗΣ Τ' ΑΠΟΚΑΙΔΙΑ

ΔΕΝ ΜΑΥΡΙΖΟΥΝΕ ΤΗΝ ΓΗ

ΚΙ ΑΣ ΠΑΛΕΥΩ ΣΑΝ ΤΗΝ ΦΛΟΓΑ

ΘΑ ΜΕ ΣΒΗΣΟΥΝ  ΟΙ ΚΑΙΡΟΙ. 

ΛΕΞΕΙΣ, ΛΟΓΙΑ  ΚΑΙ ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ

ΜΟΥ ΜΙΛΟΥΝ ΜΕΣ΄ ΤΗΝ ΣΙΩΠΗ

ΠΑΙΖΟΥΝ ΑΛΟΓΑ  ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ

ΚΑΙ ΜΟΥ ΠΛΕΝΟΥΝ  ΤΗΝ ΠΛΗΓΗ. 

"Ξεριζώνω την καρδιά μου και την βάζω δεξιά 

  να την χάσουν τα σπαθιά τους και τα βέλη μακριά..."