ΑΝΑΣΑ ΜΙΑΣ ΖΩΗΣ

ΠΕΦΤΟΥΝ Τ’ ΑΣΤΕΡΙΑ ΜΕΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΤΗΝ ΛΑΒΑ
ΛΙΩΝΟΥΝ ΚΑΙ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΠΟΛΛΑ, ΑΜΕΤΡΗΤΑ ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ.
ΓΕΡΝΟΥΝ ΚΟΡΜΙΑ ΚΑΙ ΕΡΩΤΕΣ ΣΤΟΥ ΜΙΣΟΥΣ ΤΗΝ ΑΝΤΑΡΑ
ΠΕΦΤΟΥΝ ΣΤΟ ΧΩΜΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΑΜΕΤΡΗΤΑ ΚΟΥΦΑΡΙΑ.

ΤΑΞΙΔΙ ΔΙΧΩΣ ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΠΛΟΙΟ ΜΙΑΣ ΕΥΧΗΣ
ΔΑΚΡΥΖΟΥΝ ΤΑ ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΟΡΓΗΣ.
ΛΙΜΝΗ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΠΑΜΕ, ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ
ΒΟΥΝΑ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΠΟΥ ΚΑΝΑΜΕ, ΧΑΡΑΔΡΕΣ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ.

Σ’ ΕΝΑ ΤΟΙΧΟ ΓΕΜΑΤΟ ΔΑΚΡΥΑ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΑΚΟΥΜΠΑΩ
ΣΑΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΝΙΟΤΗΣ ΜΑΣ ΠΟΥ ΜΕΙΝΑΝ ΠΙΣΩ ΣΑΣ ΚΟΙΤΑΩ.
ΣΤΑΓΟΝΑ ΦΩΤΟΣ ΕΝΑ ΦΕΓΓΑΡΙ ΕΚΕΙ ΨΗΛΑ
ΣΗΜΑΔΙ ΜΙΑΣ ΑΓΑΠΗΣ Η ΛΕΞΗ ΕΚΕΙ ΒΑΘΙΑ.

ΚΙ ΟΤΑΝ ΜΙΑ ΑΚΤΙΝΑ ΧΑΡΑΣ Μ’ ΑΓΓΙΞΕΙ
ΚΙ ΟΤΑΝ ΜΙΑ ΠΟΡΤΑ ΚΛΕΙΣΤΗ ΑΝΟΙΞΕΙ.
ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΣΤΟ ΑΓΕΡΑ ΒΟΥΤΑΩ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΛΗΓΕΣ ΜΕΤΡΑΩ.
ΜΙΑ ΝΕΑ ΑΡΧΗ ΕΔΩ, ΟΛΑ ΤΑ ΛΑΘΗ ΞΕΓΕΛΑΩ.

ΕΛΑ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΤΩΡΑ ΚΙ ΑΝΤΑΜΩΣΕ ΜΕ
ΠΑΡΕ ΑΝΑΣΑ ΜΙΑΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΦΙΛΑ ΜΕ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ
ΔΟΣ ΜΟΥ ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΗΣ ΑΥΓΗΣ ΚΙ ΥΣΤΕΡΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΜΕ.
Σ’ ΑΦΗΝΩ ΠΙΚΡΑ ΚΑΙ ΟΡΓΗ ΕΔΩ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΧΩΜΑ.



Ξεριζώνω την καρδιά μου και την βάζω δεξιά να την χάσουν τα σπαθιά τους και τα βέλη μακριά...

ΤΟ ΚΥΜΑ ΚΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ

ΚΑΘΩΣ ΤΟ ΚΥΜΑ ΞΕΨΥΧΑ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΓΡΑΝΙΤΕΝΙΑ ΠΛΑΤΗ ΤΟΥ ΒΡΑΧΟΥ
Η ΜΥΡΩΔΙΑ ΤΟΥ ΑΛΑΤΙΟΥ ΠΑΡΑΣΥΡΕΙ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΜΟΥ ΣΕ ΩΚΕΑΝΟΥΣ ΜΑΚΡΥΝΟΥΣ.
ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΓΕΜΙΖΟΥΝ ΔΑΚΡΥΑ ΚΑΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΧΤΥΠΑ ΔΥΝΑΤΑ
ΤΟΣΟ ΔΥΝΑΤΑ ΠΟΥ ΤΟ ΑΙΜΑ ΜΟΥ ΑΡΧΙΖΕΙ ΝΑ ΒΡΑΖΕΙ ΟΧΙ ΑΠΟ ΘΥΜΟ ΑΛΛΑ ΑΠΟ ΕΥΤΥΧΙΑ.

ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ ΩΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΤΑΠΕΙΝΑ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ
ΝΑ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ ΔΙΑΡΚΩΣ, ΜΕ ΤΟΣΗ ΑΡΜΟΝΙΑ.
ΤΟΣΗ ΑΠΛΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥ ΡΩΤΩ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΜΟΥ ΠΩΣ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΤΟ ΨΕΜΑ
ΚΑΙ ΓΙΑ ΠΟΣΟ ΑΚΟΜΑ ΘΑ ΜΑΣ ΑΝΕΧΕΤΑΙ ΑΥΤΗ Η ΜΑΝΑ ΠΟΥ ΛΕΓΕΤΑΙ ΓΗ.

ΣΙΩΠΗ ΚΑΙ ΘΛΙΨΗ ΜΑΚΡΥΑ ΣΤΟΝ ΟΡΙΖΟΝΤΑ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ ΜΟΥ ΜΕ ΖΥΓΩΝΟΥΝ
ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΙΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΩ, ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΒΗΣΕΙ ΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΜΟΥ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΕΔΩ ΔΙΠΛΑ ΣΤΟ ΚΥΜΑ.
ΝΑ ΜΕ ΧΑΣΟΥΝ ΕΔΩ ΔΙΠΛΑ ΣΤΟΝ ΒΡΑΧΟ ΚΑΙ ΤΟ ΝΕΡΟ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥ
ΚΑΙ Ο ΛΕΥΚΟΣ ΑΦΡΟΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΕΠΛΟ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ ΚΑΘΩΣ ΘΑ ΦΤΕΡΟΥΓΙΖΕΙ ΜΑΚΡΥΑ.

Η ΜΑΝΙΑΣΜΕΝΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΘΡΗΝΕΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΕΠΝΙΞΕ ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΙΡΑ ΤΗΣ.
Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΚΑΙΓΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΕΡΑΥΝΟΥΣ ΚΑΙ ΚΛΑΙΕΙ ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΜΟΙΡΑ ΤΟΥ.
Ο ΗΛΙΟΣ ΔΙΝΕΙ ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΙΡΝΕΙ ΠΙΣΩ ΧΩΡΙΣ ΤΥΨΕΙΣ ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΙΡΑ ΤΟΥ.
Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΙ ΘΡΗΝΕΙ; ΓΙΑΤΙ ΚΛΑΙΕΙ; ΠΟΙΑ ΖΩΗ ΔΙΝΕΙ ΚΑΙ ΠΩΣ ΤΗΝ ΠΑΙΡΝΕΙ ΠΙΣΩ; ΧΩΡΙΣ ΤΥΨΕΙΣ.
ΣΙΩΠΗ ΚΑΙ ΘΛΙΨΗ ΜΑΚΡΥΑ ΣΤΟΝ ΟΡΙΖΟΝΤΑ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ ΜΟΥ ΜΕ ΖΥΓΩΝΟΥΝ.


Ξεριζώνω την καρδιά μου και την βάζω δεξιά να την χάσουν τα σπαθιά τους και τα βέλη μακριά...

Ο ΧΡΟΝΟΣ ΕΡΩΤΑΣ

ΟΠΟΥ ΠΡΟΣΤΑΖΕΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΘΑ ΣΤΑΘΩ
ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΤΟΥΣ ΧΤΥΠΟΥΣ ΘΑ ΚΡΑΤΩ
ΜΕ ΕΝΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙ ΣΤΑ ΜΑΛΛΙΑ
ΚΑΙ ΝΑ' ΣΟΥ Ο ΕΡΩΤΑΣ ΜΠΡΟΣΤΑ.

ΟΠΟΥ ΦΤΑΝΕΙ Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΘΑ ΑΚΟΛΟΥΘΩ
ΚΑΙ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΤΙΣ ΓΕΥΣΕΙΣ ΘΑ ΒΑΣΤΩ
ΜΕ ΕΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΣΤΑ ΧΕΙΛΙΑ
ΚΑΙ ΝΑ’ ΣΟΥ Η ΑΝΟΙΞΗ ΕΔΩ.

ΟΠΟΥ ΑΓΓΙΖΟΥΝ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΘΑ ΒΑΦΤΩ
ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΤΑ ΣΤΟΛΙΔΙΑ ΘΑ ΚΡΕΜΩ
ΜΕ ΕΝΑ ΦΙΛΙ ΣΤΟΝ ΛΑΙΜΟ
ΚΑΙ ΝΑ’ ΣΟΥ Η ΣΑΡΚΑ ΠΟΥ ΞΥΠΝΑ.

ΟΣΟ ΠΟΝΑΣ ΚΙ ΕΓΩ ΘΑ ΣΕ ΠΟΝΩ
ΟΣΟ ΧΤΥΠΑΣ ΚΙ ΕΓΩ ΘΑ ΣΕ ΠΟΝΩ
ΟΣΟ ΖΗΤΑΣ ΚΙ ΕΓΩ ΘΑ ΣΕ ΠΟΝΩ
ΟΠΟΥ ΚΙ ΑΝ ΦΤΑΣΕΙΣ ΕΓΩ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ.



Ξεριζώνω την καρδιά μου και την βάζω δεξιά να την χάσουν τα σπαθιά τους και τα βέλη μακριά...