ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟ ΟΚΤΩ

ΔΕΝ ΕΧΩ ΦΙΛΟΥΣ ΔΕΝ ΕΧΩ ΜΠΟΝΟΥΣ
ΑΠ’ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΓΥΡΩ ΜΟΥ ΔΕΧΟΜΑΙ ΠΟΝΟΥΣ
ΟΛΟ ΧΤΥΠΗΜΑΤΑ ΓΕΜΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ
ΚΑΝΟΥΝ ΑΦΟΡΗΤΗ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΝΕ Η ΖΩΗ ΜΟΥ.

ΤΡΕΧΩ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ , ΣΤΟΥΣ ΥΠΟΝΟΜΟΥΣ
ΜΕΣ’ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΤΑ ΕΓΚΑΤΑ ΠΟΥ ΚΡΥΒΟΥΝ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΟΥΣ
ΟΛΟ ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ Ο ΟΥΡΑΝΟΣ , ΣΤΟΥΣ ΤΟΙΧΟΥΣ ΤΑ ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ
ΚΙ Ο ΗΛΙΟΣ ΠΑΝΩ ΨΗΛΑ ΝΑ ΚΑΕΙ, ΖΕΣΤΟ ΤΟ ΑΙΜΑ ΜΟΥ ΝΑ ΡΕΕΙ.

ΠΟΛΕΜΟΣ, ΑΝΕΜΟΣ ΠΟΥ ΠΝΕΕΙ ΣΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΣΟΥ
ΧΙΛΙΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ, ΨΕΜΑΤΑ, ΤΑΪΖΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΟΥ
ΕΙΝΑΙ Η ΜΑΝΑ ΠΟΥ ΣΕ ΝΟΙΑΖΕΤΑΙ, ΜΑΚΡΑΙΝΕΙ ΤΗΝ ΖΩΗ ΣΟΥ
ΕΙΝΑΙ Η ΠΟΡΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΝΟΙΞΕ, Η ΠΟΡΤΑ ΤΗΣ ΑΒΥΣΣΟΥ.

ΠΕΣ ΜΟΥ ΤΟ ΝΑΙ, ΠΕΣ ΤΟ ΣΤΑ ΨΕΜΑΤΑ, ΑΛΛΑΖΕΙ Η ΜΟΡΦΗ ΣΟΥ
ΟΛΑ ΤΡΙΓΥΡΩ ΑΨΥΧΑ ΣΤΟΛΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΖΩΗ ΣΟΥ.
ΘΕΛΩ ΝΑ ΦΥΓΩ ΝΑ ΧΑΘΩ, ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΑΣ ΞΕΧΑΣΩ
ΒΑΖΩ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟ 8, ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΤΑ ΧΑΣΩ.


Ξεριζώνω την καρδιά μου και την βάζω δεξιά να την χάσουν τα σπαθιά τους και τα βέλη μακριά...