ΨΥΧΗ ΜΟΥ

ΑΧ ΒΡΕ ΖΩΗ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ ΓΙΑ‘ΣΕΝΑ
ΚΑΠΝΟΙ, ΠΟΤΑ ΚΑΙ ΘΟΡΥΒΟΙ
ΚΙ ΥΣΤΕΡΑ ΠΑΛΙ ΣΠΙΤΙΑ ΜΑΣ
ΣΑΝ ΤΟ ΜΗΔΕΝ ΣΑΝ ΤΟΝ ΚΑΝΕΝΑ.

ΚΡΥΦΕΣ ΜΑΤΙΕΣ ΠΟΥ ΕΣΒΗΣΑΝ
ΜΙΚΡΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ ΤΟΥ ΙΟΥΔΑ
ΛΙΓΕΣ ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ ΞΕΦΥΓΑΝ
ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ ΕΙΔΑ.

ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΝΥΧΤΑ ΔΑΚΡΥΑ
ΜΕΣ’ ΤΗΝ ΣΙΩΠΗ ΜΟΥ ΕΝΟΧΕΣ
ΜΕΣ’ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΑΠΝΟΙΑ
ΚΙ ΥΣΤΕΡΑ ΘΑΛΑΣΣΑ KAI ΒΡΟΝΤΕΣ.

ΕΝΑ ΚΟΡΜΙ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ
ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΥΛΗ Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ
ΕΛΑ ΒΡΟΧΗ ΚΑΙ ΞΕΠΛΥΝΕ
ΤΑ ΛΑΘΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ.


Ξεριζώνω την καρδιά μου και την βάζω δεξιά να την χάσουν τα σπαθιά τους και τα βέλη μακριά...