ΤΟ ΚΥΜΑ ΚΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ

ΚΑΘΩΣ ΤΟ ΚΥΜΑ ΞΕΨΥΧΑ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΓΡΑΝΙΤΕΝΙΑ ΠΛΑΤΗ ΤΟΥ ΒΡΑΧΟΥ
Η ΜΥΡΩΔΙΑ ΤΟΥ ΑΛΑΤΙΟΥ ΠΑΡΑΣΥΡΕΙ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΜΟΥ ΣΕ ΩΚΕΑΝΟΥΣ ΜΑΚΡΥΝΟΥΣ.
ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΓΕΜΙΖΟΥΝ ΔΑΚΡΥΑ ΚΑΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΧΤΥΠΑ ΔΥΝΑΤΑ
ΤΟΣΟ ΔΥΝΑΤΑ ΠΟΥ ΤΟ ΑΙΜΑ ΜΟΥ ΑΡΧΙΖΕΙ ΝΑ ΒΡΑΖΕΙ ΟΧΙ ΑΠΟ ΘΥΜΟ ΑΛΛΑ ΑΠΟ ΕΥΤΥΧΙΑ.

ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ ΩΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΤΑΠΕΙΝΑ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ
ΝΑ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ ΔΙΑΡΚΩΣ, ΜΕ ΤΟΣΗ ΑΡΜΟΝΙΑ.
ΤΟΣΗ ΑΠΛΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥ ΡΩΤΩ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΜΟΥ ΠΩΣ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΤΟ ΨΕΜΑ
ΚΑΙ ΓΙΑ ΠΟΣΟ ΑΚΟΜΑ ΘΑ ΜΑΣ ΑΝΕΧΕΤΑΙ ΑΥΤΗ Η ΜΑΝΑ ΠΟΥ ΛΕΓΕΤΑΙ ΓΗ.

ΣΙΩΠΗ ΚΑΙ ΘΛΙΨΗ ΜΑΚΡΥΑ ΣΤΟΝ ΟΡΙΖΟΝΤΑ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ ΜΟΥ ΜΕ ΖΥΓΩΝΟΥΝ
ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΙΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΩ, ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΒΗΣΕΙ ΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΜΟΥ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΕΔΩ ΔΙΠΛΑ ΣΤΟ ΚΥΜΑ.
ΝΑ ΜΕ ΧΑΣΟΥΝ ΕΔΩ ΔΙΠΛΑ ΣΤΟΝ ΒΡΑΧΟ ΚΑΙ ΤΟ ΝΕΡΟ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥ
ΚΑΙ Ο ΛΕΥΚΟΣ ΑΦΡΟΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΕΠΛΟ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ ΚΑΘΩΣ ΘΑ ΦΤΕΡΟΥΓΙΖΕΙ ΜΑΚΡΥΑ.

Η ΜΑΝΙΑΣΜΕΝΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΘΡΗΝΕΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΕΠΝΙΞΕ ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΙΡΑ ΤΗΣ.
Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΚΑΙΓΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΕΡΑΥΝΟΥΣ ΚΑΙ ΚΛΑΙΕΙ ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΜΟΙΡΑ ΤΟΥ.
Ο ΗΛΙΟΣ ΔΙΝΕΙ ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΙΡΝΕΙ ΠΙΣΩ ΧΩΡΙΣ ΤΥΨΕΙΣ ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΙΡΑ ΤΟΥ.
Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΙ ΘΡΗΝΕΙ; ΓΙΑΤΙ ΚΛΑΙΕΙ; ΠΟΙΑ ΖΩΗ ΔΙΝΕΙ ΚΑΙ ΠΩΣ ΤΗΝ ΠΑΙΡΝΕΙ ΠΙΣΩ; ΧΩΡΙΣ ΤΥΨΕΙΣ.
ΣΙΩΠΗ ΚΑΙ ΘΛΙΨΗ ΜΑΚΡΥΑ ΣΤΟΝ ΟΡΙΖΟΝΤΑ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ ΜΟΥ ΜΕ ΖΥΓΩΝΟΥΝ.


Ξεριζώνω την καρδιά μου και την βάζω δεξιά να την χάσουν τα σπαθιά τους και τα βέλη μακριά...