ΑΝΑΣΑ ΜΙΑΣ ΖΩΗΣ

ΠΕΦΤΟΥΝ Τ’ ΑΣΤΕΡΙΑ ΜΕΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΤΗΝ ΛΑΒΑ
ΛΙΩΝΟΥΝ ΚΑΙ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΠΟΛΛΑ, ΑΜΕΤΡΗΤΑ ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ.
ΓΕΡΝΟΥΝ ΚΟΡΜΙΑ ΚΑΙ ΕΡΩΤΕΣ ΣΤΟΥ ΜΙΣΟΥΣ ΤΗΝ ΑΝΤΑΡΑ
ΠΕΦΤΟΥΝ ΣΤΟ ΧΩΜΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΑΜΕΤΡΗΤΑ ΚΟΥΦΑΡΙΑ.

ΤΑΞΙΔΙ ΔΙΧΩΣ ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΠΛΟΙΟ ΜΙΑΣ ΕΥΧΗΣ
ΔΑΚΡΥΖΟΥΝ ΤΑ ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΟΡΓΗΣ.
ΛΙΜΝΗ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΠΑΜΕ, ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ
ΒΟΥΝΑ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΠΟΥ ΚΑΝΑΜΕ, ΧΑΡΑΔΡΕΣ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ.

Σ’ ΕΝΑ ΤΟΙΧΟ ΓΕΜΑΤΟ ΔΑΚΡΥΑ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΑΚΟΥΜΠΑΩ
ΣΑΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΝΙΟΤΗΣ ΜΑΣ ΠΟΥ ΜΕΙΝΑΝ ΠΙΣΩ ΣΑΣ ΚΟΙΤΑΩ.
ΣΤΑΓΟΝΑ ΦΩΤΟΣ ΕΝΑ ΦΕΓΓΑΡΙ ΕΚΕΙ ΨΗΛΑ
ΣΗΜΑΔΙ ΜΙΑΣ ΑΓΑΠΗΣ Η ΛΕΞΗ ΕΚΕΙ ΒΑΘΙΑ.

ΚΙ ΟΤΑΝ ΜΙΑ ΑΚΤΙΝΑ ΧΑΡΑΣ Μ’ ΑΓΓΙΞΕΙ
ΚΙ ΟΤΑΝ ΜΙΑ ΠΟΡΤΑ ΚΛΕΙΣΤΗ ΑΝΟΙΞΕΙ.
ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΣΤΟ ΑΓΕΡΑ ΒΟΥΤΑΩ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΛΗΓΕΣ ΜΕΤΡΑΩ.
ΜΙΑ ΝΕΑ ΑΡΧΗ ΕΔΩ, ΟΛΑ ΤΑ ΛΑΘΗ ΞΕΓΕΛΑΩ.

ΕΛΑ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΤΩΡΑ ΚΙ ΑΝΤΑΜΩΣΕ ΜΕ
ΠΑΡΕ ΑΝΑΣΑ ΜΙΑΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΦΙΛΑ ΜΕ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ
ΔΟΣ ΜΟΥ ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΗΣ ΑΥΓΗΣ ΚΙ ΥΣΤΕΡΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΜΕ.
Σ’ ΑΦΗΝΩ ΠΙΚΡΑ ΚΑΙ ΟΡΓΗ ΕΔΩ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΧΩΜΑ.



Ξεριζώνω την καρδιά μου και την βάζω δεξιά να την χάσουν τα σπαθιά τους και τα βέλη μακριά...